தீபிகா படுகோன் கர்ப்பம்: தீபிகா படுகோனின் மகள் துவா படுகோன் சிங் ஒரு மூத்த சகோதரியாக மாறுகிறார்: ஒவ்வொரு மூத்த உடன்பிறந்தவருக்கும் இயற்கையாகவே இருக்கும் 5 இதயத்தைத் தூண்டும் பண்புகள் – டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா

தீபிகா படுகோன் மற்றும் ரன்வீர் சிங் ஆகியோர் தங்களின் இரண்டாவது குழந்தையை எதிர்பார்க்கும் நிலையில், அவர்களது சிறுமி துவா சகோதரியின் அற்புதமான பயணத்தைத் தொடங்க உள்ளார். இந்த மாற்றம் அவளுக்கு பச்சாதாபம், பொறுப்பு மற்றும் வளர்க்கும் மனப்பான்மை போன்ற அத்தியாவசிய குணங்களை வளர்க்க உதவும், இவை அனைத்தும் கட்டமைக்கப்பட்ட கற்பித்தலைக் காட்டிலும் குடும்ப வாழ்க்கையின் எளிய மகிழ்ச்சிகளின் மூலம் வளர்க்கப்படுகின்றன.

தீபிகா படுகோன் மற்றும் ரன்வீர் சிங் தங்களின் இரண்டாவது குழந்தையை எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்ற செய்தி பல வீடுகளில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அவர்களின் மகள், துவா, ஒரு புதிய பாத்திரத்தில் அடியெடுத்து வைக்கப் போகிறார், அது பயிற்சி இல்லாமல் வந்தாலும், மூத்த உடன்பிறப்பாக வாழ்நாள் முழுவதும் இருக்கும்.பல குடும்பங்களில், இந்த பாத்திரம் “வயதானவர்” என்பதை விட அதிகமாக உள்ளது. இது சொல்லப்படாத பாடங்கள், பொறுப்புகள் மற்றும் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் போகும் சிறிய அன்பின் செயல்களைக் கொண்டுள்ளது. விதி புத்தகம் எதுவும் இல்லை, ஆனால் மூத்த உடன்பிறப்புகள் சில குணாதிசயங்களாக கிட்டத்தட்ட உள்ளுணர்வாக வளர்வது போல் தெரிகிறது. இவை வகுப்பறைகளிலோ அல்லது பெற்றோருக்குரிய புத்தகங்களிலோ கற்பிக்கப்படுவதில்லை; அவை வாழ்க்கை அறைகள், பகிரப்பட்ட பொம்மைகள் மற்றும் அன்றாட தருணங்களில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.வயதான குழந்தைகளிடம் பெரும்பாலும் இயற்கையாக பூக்கும் அத்தகைய 5 குணாதிசயங்கள் இங்கே உள்ளன.

அவர்கள் அதை முழுமையாக புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பு பகிர்ந்து கொள்ள கற்றுக்கொள்கிறார்கள்

முதல் பாடம் பெரும்பாலும் எச்சரிக்கை இல்லாமல் வருகிறது, ஒரு பிடித்த பொம்மை திடீரென்று இனி அவர்களுக்கு மட்டும் இல்லை. பல மூத்த உடன்பிறப்புகளுக்கு, பகிர்தல் மெதுவாக அறிமுகப்படுத்தப்படவில்லை; அது ஒரு நிஜமாக வருகிறது.முதலில் தயக்கத்துடன் வரலாம். ஒரு பொம்மையை ஒப்படைப்பதற்கு முன் ஒரு சிறிய இடைநிறுத்தம், ஒரு தயக்கமான புன்னகை. ஆனால் காலப்போக்கில், ஏதோ மாறுகிறது. பகிர்தல் என்பது எதையாவது விட்டுக்கொடுப்பதைப் பற்றி குறைவாகவும், வேறொருவருக்கு இடம் கொடுப்பதைப் பற்றியும் அதிகமாகிறது.

பொறுப்பு உணர்வு உருவாகிறது

யாரும் மூத்த சகோதரரை உட்கார வைத்து, “இப்போது நீங்கள் பொறுப்பு” என்று கூறுவதில்லை. இருப்பினும், அவர்கள் அதை உணரத் தொடங்குகிறார்கள். இது சிறிய விஷயங்களில் தொடங்கலாம், பெற்றோர்கள் பிஸியாக இருக்கும்போது இளையவரைக் கவனிப்பது, அவர்களுக்குச் சாப்பிட உதவுவது, அல்லது “தேக்னா ஜாரா” என்று வெறுமனே கேட்பது. இந்த தருணங்கள் பொறுப்புணர்வு உணர்வை உருவாக்குகின்றன.இது அழுத்தம் அல்ல, ஆனால் ஒரு மென்மையான விழிப்புணர்வு. பல மூத்த குழந்தைகள் தங்கள் செயல்கள் தங்களுக்கு மட்டுமல்ல, தங்களைப் பார்க்கும் ஒருவருக்கும் முக்கியம் என்பதை அறிந்து வளர்கிறார்கள். அந்த புரிதல் பெரும்பாலும் அவர்களை நம்பக்கூடிய பெரியவர்களாக வடிவமைக்கிறது.

அவர்கள் இயற்கை பாதுகாவலர்களாக மாறுகிறார்கள்

ஒரு மூத்த உடன்பிறப்பு தங்களுடைய இளையவர் வருத்தப்படுவதைப் பார்க்கும்போது ஒரு குறிப்பிட்ட உள்ளுணர்வு ஏற்படுகிறது. இது உடனடி மற்றும் கிட்டத்தட்ட கடுமையானது.பள்ளியில் கொடுமைப்படுத்துபவருக்கு எதிராக நிற்பதாக இருந்தாலும் சரி, உணவின் பெரும்பகுதியை வழங்கினாலும் சரி அல்லது மருத்துவரின் வருகையின் போது அருகில் தங்கியிருந்தாலும் சரி, பாதுகாப்பு என்பது இரண்டாவது இயல்பு.பல வீடுகளில், இந்த பிணைப்பு காலப்போக்கில் ஆழமாகிறது. பெரியவர்களாக இருந்தாலும், மூத்த உடன்பிறப்புகள் பெரும்பாலும் பிரச்சனையின் போது முதல் அழைப்பாக இருப்பார்கள். இது எப்போதும் பேசப்படுவதில்லை, ஆனால் அது எப்போதும் உணரப்படுகிறது.

அவர்கள் மிகவும் அன்றாட வழிகளில் பொறுமையை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள்

பொறுமை எப்போதும் பெரிய வாழ்க்கைப் பாடங்களிலிருந்து வருவதில்லை. சில நேரங்களில், அது காத்திருப்பிலிருந்து வளர்கிறது.இளைய உடன்பிறப்பு பேசக் கற்றுக் கொள்ளும்போது, ​​தயாராவதற்கு அதிக நேரம் எடுக்கும் போது அல்லது பத்தாவது முறை அதே கேள்வியைக் கேட்கும் போது காத்திருக்கிறது. இந்த சிறிய, தொடர்ச்சியான தருணங்கள் அமைதியாக சகிப்புத்தன்மையையும் அமைதியையும் உருவாக்குகின்றன.காலப்போக்கில், மூத்த உடன்பிறப்புகள் இடைநிறுத்தப்பட்டு, கேட்கக்கூடிய மற்றும் அவசரப்படாமல் பதிலளிக்கக்கூடியவர்களாக மாறுகிறார்கள். இது எளிமையானதாகத் தோன்றினாலும் வேகமாக நகரும் உலகில் பெரும் மதிப்பைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பண்பு.

அவர்கள் ஆழமான, சொல்லப்படாத உணர்ச்சிப் பிணைப்பைக் கொண்டுள்ளனர்

உடன்பிறந்தவர்களுக்கிடையேயான உறவு அடுக்கடுக்காக இருக்கும். சண்டைகள், சிரிப்பு, போட்டி மற்றும் கவனிப்பு அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் அடங்கும்.மூத்த உடன்பிறப்புகள் பெரும்பாலும் “முன்” மற்றும் “பின்”, இளையவர் வருவதற்கு முன், அது எப்படி மெதுவாக மாறியது என்பதை நினைவுபடுத்துகிறது. இது அவர்களுக்கு ஒரு தனித்துவமான உணர்ச்சி ஆழத்தை அளிக்கிறது.அவர்கள் முதலில் நினைவில் கொள்கிறார்கள்: முதல் படி, முதல் வார்த்தை, பள்ளியின் முதல் நாள். எங்கோ வழியில், அவர்கள் கதைகளைக் காப்பவர்களாகவும், வேறொருவரின் வளர்ச்சிக்கு சிறிய சாட்சிகளாகவும் மாறுகிறார்கள்.இந்த பிணைப்பு எப்போதும் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை. இது சிறிய சைகைகளில், கடைசி சாக்லேட்டைச் சேமிப்பது, ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வது அல்லது அமைதியாக ஒன்றாக அமர்ந்திருப்பது போன்றவற்றைக் காட்டுகிறது.