சதீந்தர் சர்தாஜைப் பற்றி உடனடியாக அடையாளம் காணக்கூடிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. பாயும் குர்தா, மென்மையாக கட்டமைக்கப்பட்ட தலைப்பாகை, கிட்டத்தட்ட கவிதை நிழற்படம் – இது வெறும் ஃபேஷன் அல்ல, அடையாளம். ஆனால், இந்தச் சின்னமான சூஃபி அழகியல் வடிவமைப்பாளரால் கவனமாகத் திட்டமிடப்படவில்லை அல்லது வடிவமைக்கப்படவில்லை என்பது பெரும்பாலான மக்களுக்குத் தெரியாது. இது உண்மையில் ஒரு தன்னிச்சையான தருணத்துடன் தொடங்கியது, மேலும் சுவாரஸ்யமாக, இது யாமி கெளதமின் தந்தைக்கு பின்னோக்கி செல்கிறது.மற்றும் அதன் பின்னணியில் உள்ள கதை? அது போல ஆர்கானிக்.இப்போது சர்தாஜ் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார். துரந்தர்: தி ரிவெஞ்சில் அவரது பேய் குரல்கள், குறிப்பாக “சானு சாரியான் விசார் கயியன் ரஹான் வே…” என்ற வரி, ரீல்கள், பிளேலிஸ்ட்கள் மற்றும் நேர்மையாக மக்களின் மனநிலையை எடுத்துக் கொண்டது. ஆனால் இசை அதன் தருணத்தைக் கொண்டிருக்கும் போது, அது அவரது இருப்பு – அவரது தோற்றம் – அமைதியாகத் தொடர்ந்து நிற்கிறது.
சமீபத்தில், தில்லியின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க புராண கிலாவில் ஜஹான்-இ-குஸ்ரு உலக சூஃபி இசை விழாவில் நிகழ்த்தியபோது, சர்தாஜ் ஒரு நினைவைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.“துரந்தருக்காகப் பாட எனக்கு அழைப்பு வந்தபோது, உங்கள் மாமனார் முகேஷ் கௌதம் எனது லிபாவை வடிவமைப்பதில் பெரும் பங்கு வகித்ததாக ஆதித்யா தரிடம் கூறினேன்,” என்று அவர் மேடையில் கூறினார். நேர்மையாக, அந்த ஒரு வரி அனைவருக்கும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது.
அதனால் என்ன தொடர்பு?
நாங்கள் 2003 க்கு ரீவைண்ட் செய்கிறோம். சர்தாஜ் இன்னும் பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவராக இருந்தார், சூஃபிசத்தில் தனது பிஎச்டியில் ஆழ்ந்தார். புகழ் இல்லை, கையெழுத்துப் பாணி இல்லை – விஷயங்களைக் கண்டுபிடிக்கும் ஒரு இளம் கலைஞர். அந்த நேரத்தில், சண்டிகரில் ஒரு தொலைக்காட்சி சேனலுக்கு தலைமை தாங்கிய முகேஷ் கௌதம், புகழ்பெற்ற சூஃபி கவிஞர் வாரிஸ் ஷாவைச் சுற்றி ஒரு திட்டத்தில் பணிபுரிந்தார். கதை மட்டும் சொல்லாமல் நேரலையில் பாடவும் தெரிந்த ஒருவர் தேவைப்பட்டார்.யாரோ அவரை சர்தாஜை நோக்கிக் காட்டினார்கள்.“நான் போய், ‘ஆம் ஐயா, நான் முயற்சி செய்யலாம்’ என்று சொன்னேன்,” என்று அவர் நினைவு கூர்ந்தார். நீங்கள் என்ன அணிய திட்டமிட்டுள்ளீர்கள் என்று கௌதம் அவரிடம் கேட்டபோது, சர்தாஜ் அதை எளிமையாக வைத்திருந்தார்: ஒரு அடிப்படை சல்வார் கமீஸ். நாடகத்தனமாக எதுவும் இல்லை. எதுவும் பாணியில் இல்லை.ஆனால் உண்மையான தருணம் செட்டில் நடந்தது.மொஹாலியில் உள்ள தாரா ஸ்டுடியோவில், கனமான கருப்பு திரைச்சீலைகள் மற்றும் அந்த அமைதியான, ஏறக்குறைய நாடக அமைதி, ஏதோ கிளிக் செய்தது. சர்தாஜ் துணியைக் கவனித்து ஒரு துண்டு கேட்டார். அவர் தனது விடுதி அறையில் வைத்திருந்த வாரிஸ் ஷாவின் கருப்பு மற்றும் வெள்ளை உருவத்தில் இருந்து உத்வேகம் கொண்டு, அதே பாணியில் தனது தலையில் துணியைச் சுற்றிக் கொண்டார்.ஒப்பனையாளர் இல்லை. கண்ணாடியில் சரியான திட்டமிடல் இல்லை. வெறும் உள்ளுணர்வு.“நான் வெளியே வந்ததும், முகேஷ் சார், ‘அற்புதம், நீங்கள் மிகவும் அழகாக இருக்கிறீர்கள்’ என்று கூறினார்,” என்று சர்தாஜ் பகிர்ந்து கொண்டார்.அது போலவே, ஒரு தோற்றம் பிறந்தது.அந்த ஒரு தன்னிச்சையான முடிவு எப்படி அவரது அடையாளத்துடன் மிகவும் ஆழமாக பிணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதுதான் கவர்ச்சிகரமான விஷயம். இன்று, அதே நிழற்படமானது – போர்த்தப்பட்ட தலைப்பாகை, திரவ இன அடுக்குகள், கிட்டத்தட்ட பழைய உலக கருணை – அவரது இசையில் இருந்து பிரிக்க முடியாததாக உணர்கிறது. அது ஆடை இல்லை. இது தொடர்ச்சி.பிரபலங்களின் ஸ்டைல் பெரும்பாலும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட, மனநிலையில் ஏற்றப்பட்ட மற்றும் பிராண்ட்-அங்கீகரிக்கப்பட்ட உலகில், சர்தாஜின் அழகியல் புத்துணர்ச்சியுடன் தீண்டப்படாமல் உணர்கிறது. இது நினைவகம், கலாச்சாரம் மற்றும் நீங்கள் அடிக்கடி பார்க்காத ஒரு குறிப்பிட்ட அமைதியைக் கொண்டுள்ளது.ஒருவேளை அதனால்தான் அது வேலை செய்கிறது.ஏனென்றால் அது “பார்வை” என்று தொடங்கவில்லை. இது ஒரு உணர்வாகத் தொடங்கியது.
நிச்சயமாக, அது வர வேண்டிய இடம் – முகேஷ் கௌதம் அதை உடனடியாக அங்கீகரித்தார். சில சமயங்களில், இது நீங்கள்தான் என்று ஒருவர் கூறினால் போதும், எல்லாம் மாறுகிறது.இன்று, சர்தாஜ் உலகளவில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு, அவரது இசை கண்டங்கள் முழுவதும் பயணிக்கும் போது, அந்த அசல் சாரம் மாறவில்லை. அதே வேரூன்றிய, கிட்டத்தட்ட ஆன்மீக காட்சி மொழி இன்னும் அவரை வரையறுக்கிறது.எனவே அடுத்த முறை நீங்கள் அவரை மேடையில் பார்க்கும்போது, அந்த கையொப்ப அடுக்குகளால் மூடப்பட்டிருக்கும், தெரிந்து கொள்ளுங்கள் – இது ஒரு ஃபேஷன் ஹவுஸ் அல்லது ஸ்டைலிங் குழுவிலிருந்து வரவில்லை.இது ஒரு கருப்பு திரைச்சீலை, கல்லூரி நினைவகம் மற்றும் அமைதியாக மரபுவழியாக மாறிய தருணத்திலிருந்து வந்தது.
