ஹைதராபாத்தில் உள்ள நிம்ஸ் மருத்துவமனைக்கு வெளியே தினமும் காலையில் அலுவலக உடை அணிந்த ஒருவர் உணவு விநியோகிப்பதைக் காணலாம். மழை நாட்களில் கூட, உணவை மூடி, மழையில் இருந்து காக்க, குடை, பிளாஸ்டிக் தாள்களை ஏந்தியபடி வருவார். சில நிமிடங்களில், மக்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் சேகரிக்கத் தொடங்குகிறார்கள், எல்லா அளவுகளிலும் பாத்திரங்களை வைத்திருக்கிறார்கள். அவசர உணர்வுடன், ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பகுதியைப் பெறுவதை உறுதிசெய்து பொறுமையாக ஒவ்வொருவரையும் நிரப்புகிறார். காலை 9:30 மணிக்கு, அவர் விநியோகத்தை முடித்துவிட்டு நேராக தனது அலுவலகத்திற்கு செல்கிறார்.இந்த நபர் முஹம்மது அஜீஸ் ஆவார், அவர் ஒரு வங்கியில் பணிபுரிகிறார் மற்றும் தற்போது தனது துறையின் தெலுங்கானா மற்றும் ஆந்திர பிரதேச பகுதிகளுக்கு தலைமை தாங்குகிறார். அவரது கதை குறிப்பிடத்தக்கது என்னவென்றால், இது ஒரு நாள் முயற்சியோ அல்லது அவ்வப்போது செய்யும் தொண்டு அல்ல. ஏறக்குறைய பத்து ஆண்டுகளாக இது அவரது தினசரி வழக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. அஜீஸ் கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு ஹைதராபாத்தில் உணவு வங்கியைத் தொடங்கினார்.ஃபுட்மேன் என்று அன்புடன் அழைக்கப்படும் அவர், இந்த யோசனை முதலில் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் தொடங்கியது என்று நினைவு கூர்ந்தார். “எனக்கு வேலை இல்லாதபோது, நான் சம்பாதிக்க ஆரம்பித்தவுடன், ஏழைகளுக்கு உதவுவேன் என்று அடிக்கடி நினைத்தேன்,” என்று அவர் கூறுகிறார். அவர் வேலை செய்யத் தொடங்கியதும், மக்களுக்கு உதவுவதற்கான வழிகளைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டே இருந்தார். அவர் இந்த எண்ணத்தை ஒருமுறை தனது தாயிடம் பகிர்ந்து கொண்டார், பின்னர் தனது நண்பர்களான திலீப், சத்யா மற்றும் இக்பால் ஆகியோருடன் விவாதித்தார். அவர்கள் அனைவரும் யோசனையில் மிகுந்த ஆர்வத்தைக் காட்டினர். அவரது தாயார் சுமார் முப்பது உணவுப் பொட்டலங்களைத் தயாரித்தார், அவர்கள் ஒன்றாக விநியோகிக்கச் சென்றனர்.
அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை முதல், அது மெல்ல மெல்ல வாராந்திர சடங்காக மாறியது. அவருடைய நண்பர்களும் தங்களால் இயன்ற வழிகளில் பங்களிக்கத் தொடங்கினர். அவர்களின் திறனைப் பொறுத்து, அவர்கள் ஒவ்வொரு வாரமும் புதிதாக சமைத்த உணவை பதினைந்து, இருபது அல்லது சில நேரங்களில் முப்பது பாக்கெட்டுகள் கொண்டு வருவார்கள்.இந்த முயற்சியின் பின்னணியில் உள்ள யோசனை எளிமையானது ஆனால் அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது. அஜீஸ் மக்களுக்கு சுத்தமான, வீட்டில் சமைத்த உணவை-ஒருவர் வீட்டில் சாப்பிடும் உணவை வழங்க விரும்பினார். தேவைப்படுபவர்கள் நிரம்பிய, சத்தான, கவனமாகவும் கண்ணியத்துடனும் தயாரிக்கப்பட்ட உணவைப் பெற வேண்டும் என்று அவர் நம்பினார்.நான் சமூக ஊடகங்களில் தங்கள் வீட்டில் சமைத்த உணவை ஏழைகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பும் மக்களிடம் உதவி கேட்டு இடுகையிடத் தொடங்கினேன். நான் மக்களுக்கு உதவ விரும்புவதாகச் சொன்ன ஒரு பெண்மணியிடமிருந்து எனக்கு முதல் அழைப்பு வந்தது, ஆனால் வெளியே சென்று உணவை விநியோகிக்க வசதியாக இல்லை. வீட்டில் உணவு தயாரிக்க தயாராக இருப்பதாக அவர் கூறினார். பணம் இல்லாத ஒரு மாணவரிடமிருந்து மற்றொரு அழைப்பு வந்தது.அந்தப் பெண்ணிடம் நான் வந்து அவள் வீட்டிலிருந்து சாப்பாடு எடுத்து வரலாம் என்று சொன்னேன். அந்த மாணவனைப் போலவே, நாங்கள் மெதுவாக அதிக தன்னார்வத் தொண்டர்களைப் பெறத் தொடங்கினோம்—உணவை சமைக்க, சேகரிக்க அல்லது விநியோகிக்கத் தயாராக இருப்பவர்கள். வெறும் 30-40 உணவுப் பொட்டலங்களில் ஆரம்பித்தது படிப்படியாக கிட்டத்தட்ட 1,000 பாக்கெட்டுகளாக வளர்ந்தது.முயற்சி விரிவடைந்ததும், ஒரே இடத்தில் அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்களைக் கண்டுபிடிப்பது கடினம் என்பதை உணர்ந்தோம். எனவே ஹைதராபாத் நகரின் பல்வேறு பகுதிகளுக்குச் சென்று உணவு மிகவும் தேவைப்படும் இடங்களில் விநியோகிக்கத் தொடங்கினோம்.
நிம்ஸ் மருத்துவமனையைச் சுற்றி நாங்கள் உணவை விநியோகிக்கும் போதெல்லாம், மக்கள் அதை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டனர், மேலும் எங்கள் உணவுக்காகக் கூட காத்திருப்பார்கள் என்பதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். அவர்களில் பலர் தொலைதூர கிராமங்களிலிருந்தும் நகரங்களிலிருந்தும் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த தங்கள் உறவினர்களைக் கவனிப்பதற்காக வந்திருப்பதால் அவர்கள் அதைப் பாராட்டுவது போல் தோன்றியது. இந்தக் குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் உட்காரவோ, சாப்பிடவோ, ஓய்வெடுக்கவோ எங்கும் சரியான இடம் இல்லை. அவர்களில் பலர் ஏற்கனவே மருத்துவச் செலவுகள் காரணமாக கடனில் சிக்கித் தவித்தனர் மற்றும் அடிப்படைத் தேவைகளை வாங்க முடியவில்லை.“எனது இதயம் நொறுங்கும் அளவுக்கு ஏழ்மையில் உள்ளவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். மக்கள் கொளுத்தும் வெயிலில் வெறுங்காலுடன் நடப்பதையும், தலையணையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ள தங்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களைப் பற்றிய செய்திகளுக்காகக் காத்திருக்கும் போது, கடினமான கற்களில் தலையை வைத்துக்கொண்டு நடைபாதையில் தூங்குபவர்கள் ஏராளம். “இந்த சூழ்நிலைகள் என்னை மிகவும் பாதித்தன. எங்கள் சேவை உண்மையிலேயே தேவைப்படும் இடம் இது என்று நான் உணர்ந்தேன். இந்த முயற்சியை எப்போதாவது ஒரு செயலாக மாற்றாமல் தினசரி சேவையாக மாற்ற முடிவு செய்தோம். கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக, நான் தினமும் காலையில் உணவு விநியோகிக்க இங்கு வருகிறேன்.”“இப்போது எங்களிடம் ஒரு சமையல்காரர் தினமும் அதிகாலை 5 மணிக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட 300-500 பேருக்கு உணவைத் தயாரிக்கிறார். உணவு தயாரானதும், நாங்கள் அதை மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் சென்று தினசரி அடிப்படையில் வெளியில் விநியோகிக்கிறோம். நோயாளிகளின் குடும்பத்தினர் மற்றும் தேவைப்படுபவர்கள் தினமும் காலையில் புதிய உணவைப் பெறுவதை உறுதிசெய்யும் வகையில், இந்த வழக்கம் இப்போது எங்கள் சேவையின் வழக்கமான பகுதியாக மாறிவிட்டது.” குளிர்காலத்தில் போர்வைகள், ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் MNJ புற்றுநோய் மருத்துவமனையில் புற்றுநோய் நோயாளிகளுக்கு பழங்கள் மற்றும் நிலூஃபர் மருத்துவமனையில் உணவு ஆகியவற்றை நாங்கள் விநியோகிக்கிறோம்.“நாங்கள் விநியோகிக்கும் உணவு புதியது, ஊட்டமளிக்கிறது மற்றும் வீட்டில் சமைக்கப்படுகிறது, மேலும் மக்கள் அதை உண்மையிலேயே பாராட்டுவதை நாங்கள் தெளிவாகக் காணலாம். காலப்போக்கில், அதிகமான மக்கள் இந்த முயற்சிக்கு உதவவும் ஆதரவளிக்கவும் முன்வந்துள்ளனர். எங்களிடம் வங்கிக் கணக்கு இல்லை அல்லது நேரடி நன்கொடைகளை ஏற்கவில்லை. மாறாக, மளிகைப் பொருட்களைப் பங்களிக்குமாறு மக்களைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன். பல ஆதரவாளர்கள் BigBasket அல்லது Swiggy போன்ற தளங்களில் ஆர்டர் செய்து பொருட்களை நேரடியாக எங்கள் இடத்திற்கு டெலிவரி செய்கிறார்கள். நாங்கள் அந்த மளிகைப் பொருட்களை விநியோகிப்பதற்கான உணவைத் தயாரிக்கப் பயன்படுத்துகிறோம்.”
“மக்கள் காட்டும் கருணை மற்றும் தாராள மனப்பான்மையைக் கண்டு நீங்கள் ஆச்சரியப்படுவீர்கள். உண்மையில், கிட்டத்தட்ட மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே நாங்கள் பங்களிப்பை வழங்குவதற்குப் பலர் உதவ விரும்புகிறார்கள்.”
கருத்துக்கணிப்பு
உணவு வங்கியைப் போன்ற தொண்டு நிறுவனத்தில் நீங்கள் எப்போதாவது பங்கேற்றிருக்கிறீர்களா அல்லது ஆதரித்திருக்கிறீர்களா?
இருப்பினும், சமையல்காரருக்கான சம்பளம், போக்குவரத்து செலவுகள் மற்றும் எரிபொருள் செலவுகள் போன்ற பிற செலவுகள் உள்ளன. இந்தச் செலவுகளை பொதுவாக அஜீஸ் மற்றும் இந்த முயற்சியில் நெருக்கமாக ஈடுபட்டுள்ள சில தன்னார்வலர்கள் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். சுதந்திர தினம், குடியரசு தினம் மற்றும் உலக உணவு தினம் போன்ற சிறப்பு சந்தர்ப்பங்களில், அஜீஸ் மற்றும் அவரது குழுவினர் 4,000 பேருக்கு உணவு வழங்குகிறார்கள். அஜீஸ், தன்னுடன் சேர்ந்து ஒரு குழு எப்போதும் தனது அரசு சாரா அமைப்பின் பெரிய அளவிலான செயல்பாடுகளை நிர்வகிக்க உதவுவதாக கூறுகிறார், “நிகில், ரித்தேஷ், பாரத் சக்சேனா சர், ஸ்ரீனிவாஸ், சஞ்சய், ஸ்ரீகாந்த், சுனிதா, இக்பால், திலீப் மற்றும் சலாம் ஆகியோர் இந்த முயற்சியின் முதுகெலும்பு,” என்கிறார் அஜீஸ். அவர்கள் தொடர்ந்து தங்கள் ஆதரவை வழங்குகிறார்கள் மற்றும் நிதி பற்றாக்குறை ஏற்படும் போதெல்லாம் செலவுகளை ஈடுகட்ட நடவடிக்கை எடுக்கிறார்கள்.அஜீஸின் கதை வெறுமனே நோக்கத்தைப் பற்றியது அல்ல, ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் அந்த நோக்கத்தை வாழ்வதற்கான தைரியத்தைப் பற்றியது. 34 உணவுப் பொட்டலங்கள் முதல் தினமும் நூற்றுக்கணக்கானவர்களுக்கு உணவளிப்பது வரை, ஒருவரின் வாக்குறுதி எவ்வாறு இரக்கத்தின் இயக்கமாக மாறும் என்பதை அவரது பயணம் காட்டுகிறது. துன்பங்களைக் கடந்து செல்லும் உலகில், அஜீஸ் நிறுத்தத் தேர்ந்தெடுத்தார்-அவர் செய்ததால், ஆயிரக்கணக்கானோர் பசியுடன் தூங்க மாட்டார்கள்.
