கிரகங்கள் பெரும்பாலும் பண்டைய, மாறாத உலகங்கள் என்று விவரிக்கப்படுகின்றன. கிரகங்கள் குழப்பத்தில் இருந்து பிறக்கின்றன, வன்முறை மோதல்கள் மற்றும் சுழலும் தூசியால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. அவை வளர்கின்றன, அவை உருவாகின்றன, அவற்றின் சொந்த வழியில், அவை வயதாகின்றன. சிலர் திகைக்க வைக்கும் நீண்ட காலத்தை பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள். மற்றவர்கள் வியக்கத்தக்க வியத்தகு முடிவுகளை சந்திக்கிறார்கள். அப்படியானால் ஒரு கிரகத்தின் வழக்கமான ஆயுட்காலம் என்ன? பதில் கிரகத்தின் மீது குறைவாகவும், அது வீட்டிற்கு அழைக்கும் நட்சத்திரத்தைப் பொறுத்தது. பாறை பூமி போன்ற உலகங்களிலிருந்து வீங்கிய வாயு ராட்சதர்கள் வரை, கோள்களின் ஆயுட்காலம் சில மில்லியன் ஆண்டுகள் முதல் டிரில்லியன்கள் வரை நீண்டுள்ளது. அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே ஒரு கடிகாரம் இல்லை என்று தெரிகிறது.
கிரகங்கள் எவ்வாறு பிறக்கின்றன மற்றும் அவற்றின் மரணம் உண்மையில் கணக்கிடப்படுகிறது
இளம் நட்சத்திரங்களைச் சுற்றியுள்ள வாயு மற்றும் குப்பைகளின் வட்டுகளில் மிதக்கும் நுண்ணிய தூசி தானியங்களாக கிரகங்கள் தொடங்குகின்றன என்று நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். காலப்போக்கில், இந்த தானியங்கள் மோதி, ஒட்டிக்கொண்டு, வளரும். இறுதியில், ஈர்ப்பு விசையை எடுத்து செயல்முறை வேகமடைகிறது.வானியல் இயற்பியலாளர் சீன் ரேமண்டின் கூற்றுப்படி, எண்ணற்ற தாக்கங்கள் மூலம் கிரகங்கள் பெருகுகின்றன. வியாழன் போன்ற வாயு ராட்சதர்கள் ஹைட்ரஜன் மற்றும் ஹீலியத்தின் தடிமனான உறைகளை இழுப்பதற்கு முன் பாரிய பாறை மையங்களாகத் தொடங்குகின்றன. பூமி போன்ற பாறைக் கோள்கள், சுற்றியுள்ள வாயு வட்டு சிதறிய பிறகு, ராட்சத மோதல்களின் குழப்பமான தாமதமான கட்டத்தை கடந்து செல்கின்றன. இது ஒரு நேர்த்தியான செயல்முறையாக இருக்கவில்லை, இன்றும் நாம் கவனிக்கும் இளம் நட்சத்திர அமைப்புகளில் அது இல்லை.கிரக மரணத்தை வரையறுக்க ஒரு வழி எளிய அழிவு. ஒரு மோதல் அல்லது ஒரு நட்சத்திரம் அதை விழுங்குகிறது. ஆனால் கிரக விஞ்ஞானி மாத்யூ ரெய்ன்ஹோல்ட் மற்றொரு கருத்தை பரிந்துரைக்கிறார். ஒரு கிரகம் “இறந்ததாக” கருதப்படலாம், அது ஒரு காலத்தில் இருந்த நிலைமைகளை இனி ஆதரிக்க முடியாது. பெருங்கடல்கள் ஆவியாகிவிட்டால், டெக்டோனிக்ஸ் நின்றுவிடும் அல்லது வளிமண்டலம் மறைந்துவிடும்.
பூமியின் வாழ்க்கை எப்படி முடிவடையும்
பூமியின் விதி சூரியனுடன் இறுக்கமாக பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. நமது நட்சத்திரம் தற்போது ஹைட்ரஜனை அதன் மையத்தில் ஹீலியமாக இணைத்து, ஒளி மற்றும் வெப்பத்தை வெளியிடுகிறது, இது வாழ்க்கையை சாத்தியமாக்குகிறது. ஆனால் நட்சத்திரங்களின் வயது, சுமார் ஐந்து பில்லியன் ஆண்டுகளில், சூரியன் அதன் ஹைட்ரஜன் சப்ளை தீர்ந்து சிவப்பு ராட்சதமாக விரிவடையும். அதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, அதிகரித்து வரும் பிரகாசம் பூமியின் பெருங்கடல்களை மெதுவாக கொதிக்கும், மேலும் மேற்பரப்பு நீர் மறைந்துவிடும். இறுதியில், சூரியன் வீங்கும்போது பூமி மூழ்கடிக்கப்படலாம் அல்லது நட்சத்திர வெகுஜன இழப்பின் குழப்பத்தின் போது அது வெளிப்புறமாக வீசப்படலாம். மொத்தத்தில், பூமியின் ஆயுட்காலம் உருவாக்கம் முதல் இறுதி அழிவு வரை தோராயமாக 9.5 பில்லியன் ஆண்டுகள் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பிரபஞ்சத்தில் உள்ள பெரும்பாலான நட்சத்திரங்கள் நமது சூரியனைப் போல் இல்லை. அவை சிறியவை, குளிர்ச்சியான சிவப்பு குள்ளர்கள், மேலும் அவை நம்பமுடியாத அளவிற்கு மெதுவாக எரிபொருளை எரிக்கின்றன. எனவே சிவப்பு குள்ளர்களை சுற்றி வரும் கோள்கள் பூமியை விட பெரிய அளவில் வாழக்கூடும். உள் புவியியல் உண்மையான காலக்கெடுவை அமைக்கலாம் என்று ரெய்ன்ஹோல்டின் மாடலிங் தெரிவிக்கிறது. கார்பன்-சிலிகேட் சுழற்சியின் மூலம் காலநிலையை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு தட்டு டெக்டோனிக்ஸ் மற்றும் மேன்டில் வெப்பச்சலனம் உதவுகின்றன. இது அடிப்படையில் ஒரு கிரகத்தின் தெர்மோஸ்டாட். சிவப்பு குள்ளர்களைச் சுற்றியுள்ள பூமி போன்ற கிரகங்களில், மேன்டில் வெப்பச்சலனம் 30 முதல் 90 பில்லியன் ஆண்டுகள் வரை தொடரலாம். மேன்டில் உருகுதல் 16 முதல் 23 பில்லியன் ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கலாம். அந்த எண்கள் பரந்தவை, ஒப்புக்கொள்ளத்தக்கவை. இருப்பினும், பல பாறை கிரகங்கள் அவற்றின் நட்சத்திரங்கள் மங்குவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே “இறந்துவிடும்” என்று அவர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்.
