ஒரு காலத்தில், “மேனேஜர்” ஆக வேண்டும் என்பது கனவாக இருந்தது. நீங்கள் கடினமாக உழைத்தீர்கள், தாமதமாக இருந்தீர்கள், ஏணியில் ஏறினீர்கள், கடைசியாக ஒரு நாள் அந்த பதவி உயர்வு கிடைத்தது. பெரிய தலைப்பு. பெரிய அணி. பெரிய சம்பள காசோலை. பெரிய மரியாதை.ஆனால் 2026ல் அந்த கனவு அமைதியாக அதன் பிரகாசத்தை இழந்து வருகிறது.இந்தியாவின் கார்ப்பரேட் அலுவலகங்கள், ஸ்டார்ட்அப்கள், ஐடி பூங்காக்கள், மீடியா ஹவுஸ்கள் மற்றும் குடும்பம் நடத்தும் வணிகங்கள் கூட “தொழில்முறையில்” செல்லும் ஒரு ஆச்சரியமான போக்கு வளர்ந்து வருகிறது: மக்கள் மேலாளர்களாக மாற வேண்டாம் என்று தேர்வு செய்கிறார்கள். அவர்களால் முடியாது என்பதால் அல்ல – ஆனால் அவர்கள் விரும்பாததால். இந்த மாற்றம் இப்போது நனவான unbossing என்று அழைக்கப்படுகிறது – மக்கள் நிர்வாகப் பாத்திரங்களில் இருந்து விலகி தனிப்பட்ட பங்களிப்பாளர் (IC) தடங்களில் இருக்க வேண்டுமென்றே எடுக்கப்பட்ட முடிவு.அது சோம்பேறித்தனம் அல்ல. இது தெளிவு.
உண்மையில், நனவான அன்போசிங் என்றால் என்ன?
கான்சியஸ் அன்போசிங் என்பது பணியாளர்கள் பதவி உயர்வுகளை தீவிரமாக நிராகரிப்பது, நிர்வாகப் பொறுப்புகளில் இருந்து வெளியேறச் சொல்வது அல்லது முன்னணி அணிகளை உள்ளடக்காத வாழ்க்கைப் பாதைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது.இவை போன்ற விஷயங்களைச் சொல்லும் உயர் செயல்திறன் கொண்ட வல்லுநர்கள்:“நான் எனது வேலையை விரும்புகிறேன், மக்களை நிர்வகிக்கவில்லை.”“எனது வேலை 80% தீயணைப்பு மற்றும் மனிதவள பிரச்சனைகளாக இருக்க விரும்பவில்லை.”“மற்றவர்களின் செயல்திறன் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்திற்கு நான் பொறுப்பேற்க விரும்பவில்லை.”இந்தியாவில் இது ஒரு பெரிய கலாச்சார மாற்றம். வெற்றி = அதிகாரம் + அதிகாரம் + உங்கள் கீழ் அணி என்ற எண்ணத்தில் நாங்கள் வளர்கிறோம். “முதலாளி மெட்டீரியலாக” இருப்பது இன்னும் மரியாதைக்குரிய பேட்ஜாகவே பார்க்கப்படுகிறது. எனவே நிர்வாகம் வேண்டாம் என்று மக்கள் கூறும்போது, குடும்பங்கள் குழப்பமடைகின்றன, முதலாளிகள் குழப்பமடைகிறார்கள், மேலும் HR வாழ்க்கைப் பாதைகளை மறுவடிவமைப்பு செய்யத் துடிக்கிறார்கள்.
இப்போது ஏன் இப்படி நடக்கிறது?
இந்தப் போக்கு ஒரே இரவில் தோன்றவில்லை. கடந்த சில ஆண்டுகளாக இது உருவாகி வருகிறது, மேலும் இந்தியாவின் பணியிட யதார்த்தம் இதில் பெரும் பங்கு வகித்துள்ளது.1. மேலாளர்கள் அதிக வேலை மற்றும் ஆதரவு குறைவாக உள்ளனர்பல இந்திய நிறுவனங்களில், மேலாளர்கள் எல்லாவற்றையும் செய்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது:இலக்குகளை வழங்கவும்
குழு உணர்ச்சிகளை நிர்வகிக்கவும்HR சிக்கல்களைக் கையாளவும்தலைமை அழுத்தத்தை சமாளிக்கவும்வாட்ஸ்அப்பில் 24/7 கிடைக்கும்அவர்கள் உருவாக்காத சிக்கல்களைச் சரிசெய்யவும்ஆனால் மேலாளர்களுக்கான பயிற்சி மற்றும் ஆதரவு? பெரும்பாலும் குறைந்தபட்சம். மக்கள் தங்கள் வேலைகளில் நல்லவர்களாக இருப்பதால் பதவி உயர்வு பெறுகிறார்கள், மக்களை நிர்வகிப்பதில் அவர்கள் திறமையானவர்கள் என்பதால் அல்ல. பின்னர் அவர்கள் ஆழமான முடிவில் வீசப்படுகிறார்கள்.சுவாசிக்க நேரமில்லாத மன அழுத்தத்திற்கு ஆளான மேலாளர்களுடன் நீங்கள் முடிவடைகிறீர்கள். இளைய ஊழியர்கள் இதைப் பார்த்து, “நான் ஏன் இதற்குப் பதிவு செய்ய வேண்டும்?”2. ஊதிய உயர்வு எப்போதும் மன அழுத்தத்திற்கு மதிப்புடையது அல்லபல நிறுவனங்களில், மூத்த தனிநபர் பங்களிப்பாளரிடமிருந்து முதல் முறையாக மேலாளராக மாறுவது வியத்தகு சம்பள உயர்வுடன் வரவில்லை.என்ன வருகிறது:அதிக நேரம்அதிக பொறுப்புணர்வுஅலுவலக அரசியல்மேலேயும் கீழேயும் இருந்து அழுத்தம்எனவே மக்கள் கணிதம் செய்கிறார்கள். அதிக மன அழுத்தம், அதே வாழ்க்கை முறை, குறைவான அமைதி. பெரிய விஷயமில்லை.3. இந்திய வேலை கலாச்சாரம் இன்னும் எல்லைகளுடன் போராடுகிறதுநேர்மையாக இருக்கட்டும்: இந்தியாவில் வேலை-வாழ்க்கை சமநிலை என்பது ஒரு யதார்த்தத்தை விட இன்னும் ஒரு முழக்கமாகவே உள்ளது. மேலாளர்கள் “எப்போதும் கிடைக்கும்” என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.உங்கள் குழு தாமதமாக வேலை செய்தால், நீங்கள் பின்னர் வேலை செய்கிறீர்கள்.உங்கள் வாடிக்கையாளர் ஞாயிற்றுக்கிழமை அழைத்தால், நீங்கள் எடுக்கலாம்.உங்கள் முதலாளி நள்ளிரவில் செய்தி அனுப்பினால், நீங்கள் பதிலளிக்கிறீர்கள்.பலருக்கு, மேலாளராக மாறுவது நிரந்தரக் கிடைக்கும் தன்மைக்கு பதிவு செய்வது போல் உணர்கிறது. தொற்றுநோய் வருடங்கள் வீடு மற்றும் அலுவலகத்தை முற்றிலும் மங்கலாக்கிய பிறகு, நிறைய ஊழியர்கள் முடிவு செய்துள்ளனர்: அது மதிப்புக்குரியது அல்ல.4. மக்கள் ஈகோ, உணர்ச்சிகள் மற்றும் நாடகத்தை நிர்வகிக்க விரும்பவில்லைமக்களை நிர்வகிப்பது என்பது வேலையை ஒதுக்குவது மட்டுமல்ல. இது பற்றி:மோதல்களைக் கையாளுதல்குறைவான செயல்திறன் கொண்டவர்களைக் கையாள்வதுபாதுகாப்பின்மைகளை நிர்வகித்தல்அலுவலக அரசியலை வழிநடத்துதல்யாராவது குழப்பமடையும்போது பொறுப்பேற்பதுஇந்தியாவில், உணர்ச்சிகரமான உழைப்பு பெரும்பாலும் மேலாளர்கள் மீது (குறிப்பாக பெண்கள்) விகிதாச்சாரத்தில் விழுகிறது, இது சோர்வடைகிறது. பல தொழில் வல்லுநர்கள் தங்கள் கைவினைப்பொருளில் கவனம் செலுத்துவார்கள் – வடிவமைப்பு, குறியீட்டு முறை, எழுதுதல், விற்பனை, ஆராய்ச்சி – சண்டைகள் மற்றும் பெப் பேச்சுகளை வழங்குவதற்கு தங்கள் நாளில் பாதியை செலவிடுகிறார்கள்.5. சிறப்பு பெருமை எழுச்சிநிபுணர்கள் மீதான மரியாதை அதிகரித்து வருகிறது.முன்னதாக, பாதை எளிமையானது:ஜூனியர் → மூத்த → மேலாளர் → தலைமை → CXOஇப்போது, மக்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள்:மூத்த பொறியாளர்கள்முன்னணி வடிவமைப்பாளர்கள்முதன்மை ஆய்வாளர்கள்நிபுணர் ஆலோசகர்கள்பொருள் வல்லுநர்கள்அவர்கள் ஆழத்தை விரும்புகிறார்கள், படிநிலை அல்ல. அவர்கள் ஒரு விஷயத்தில் நன்றாக இருக்க விரும்புகிறார்கள், சராசரியாக பத்து மணிக்கு அல்ல.இந்தியாவின் தொழில்நுட்பம், தொடக்க மற்றும் படைப்பாற்றல் துறைகளில் இது குறிப்பாகத் தெரியும், அங்கு நிபுணத்துவம் இறுதியாக தலைப்புகளைப் போலவே மதிப்பிடப்படுகிறது.
இது ஜெனரல் இசட் விஷயமா? உண்மையில் இல்லை
ஜெனரல் இசட் “எதிர்ப்பு சலசலப்பு” என்று குற்றம் சாட்டுவது எளிது. ஆனால் நனவான அன்போஸிங் வயதுக் குழுக்களிடையே நடக்கிறது.20களின் பிற்பகுதியில் நிர்வாகத்திற்கு விரைந்த பல மில்லினியல்கள் இப்போது அமைதியாக தங்கள் 30களில் IC பாத்திரங்களுக்குச் செல்ல முயற்சிக்கின்றனர். முன்னணி அணிகளின் தொடர்ச்சியான அழுத்தத்தில் இருந்து தப்பிக்க சில எரிந்துபோன மேலாளர்கள் ஆலோசனை அல்லது ஃப்ரீலான்ஸ் வேலையைத் தேர்வு செய்கிறார்கள்.
இது சோம்பேறியாக இருப்பதைப் பற்றியது அல்ல. இது கண்ணுக்குத் தெரியாத உழைப்பைச் சுமந்து சோர்வாக இருக்கிறது.இந்திய பணியிடங்களைப் பற்றி நனவான unbossing என்ன சொல்கிறதுஇந்த போக்கு நிறுவனங்களுக்கு ஒரு கண்ணாடியாக உள்ளது.ஊழியர்கள் தலைமையை நிராகரிக்கவில்லை.அவர்கள் மோசமாக வடிவமைக்கப்பட்ட தலைமைப் பாத்திரங்களை நிராகரிக்கிறார்கள்.மேலாளராக இருப்பதன் அர்த்தம்:பயிற்சி இல்லைஅதிகாரம் இல்லை ஆனால் முழு பொறுப்புஉணர்ச்சிபூர்வமான ஆதரவு இல்லைஉண்மையான ஊதிய உயர்வு இல்லைநிலையான கிடைக்கும்அப்போது மக்கள் அதிலிருந்து விலகிச் செல்வார்கள்.ஸ்மார்ட் நிறுவனங்கள் மெதுவாக பதிலளிக்கின்றன:வலுவான IC தொழில் தடங்களை உருவாக்குதல்மூத்த நிபுணர்களுக்கு நல்ல ஊதியம்மேலாண்மை பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறதுவெட்கமின்றி தலைமைப் பதவியிலிருந்து பின்வாங்குவதை சாதாரணமாக்குதல்ஆனால் பல நிறுவனங்கள் இன்னும் நிர்வாகத்தை “ஒரே உண்மையான வளர்ச்சி” என்று கருதுகின்றன. அந்த எண்ணம் காலாவதியாகி வருகிறது.
நனவாக அவிழ்த்துவிடுவது கெட்ட காரியமா?
இல்லவே இல்லை.உண்மையில், அங்கு இருக்க விரும்பாதவர்களை நிர்வாகத்தில் கட்டாயப்படுத்துவது அனைவருக்கும் மோசமானது. நீங்கள் மகிழ்ச்சியற்ற மேலாளர்கள், துண்டிக்கப்பட்ட அணிகள் மற்றும் மோசமான தலைமை கலாச்சாரத்தைப் பெறுவீர்கள்.மக்கள் நிர்வாகத்தை தேர்ந்தெடுக்கும் போது, அவர்கள் உண்மையில் வழிநடத்த, வழிகாட்டி மற்றும் குழுக்களை உருவாக்க விரும்புகிறார்கள், தலைமைத்துவ தரம் மேம்படும். தயக்கமில்லாத தலைவர்களை நனவான அன்போசிங் வடிகட்டுகிறது – அது ஆரோக்கியமானது.
நீங்கள் உணர்வுப்பூர்வமாக உங்களைத் துறக்க வேண்டுமா?
ஒரு நிர்வாகப் பொறுப்பை நிராகரிப்பது அல்லது ஒன்றில் இருந்து பின்வாங்குவது பற்றி நீங்கள் நினைத்தால், உங்களை நீங்களே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்:நான் மக்களுக்கு வழிகாட்டுவதை விரும்புகிறேனா அல்லது நான் பொறுத்துக்கொள்கிறேனா?நான் பொறுப்பால் உற்சாகமாக இருக்கிறேனா அல்லது அதனால் வடிந்திருக்கிறேனா?இந்தப் பாத்திரம் எனது பலத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளதா அல்லது எனது விண்ணப்பத்தை மட்டுமா?நான் இதை வளர்ச்சிக்காக தேர்ந்தெடுக்கிறேனா அல்லது ஒப்புதலுக்காகவா?“சரியான” பதில் இல்லை. வழிநடத்த விரும்புவது பெரியது. வழிநடத்த விரும்பாததும் பெரியது. உங்களை மெதுவாக எரிக்கும் பாத்திரங்களில் சிக்கிக் கொள்வதுதான் உண்மையான தோல்வி.நனவாக அவிழ்ப்பது என்பது லட்சியத்திற்கு எதிரான கிளர்ச்சி அல்ல. இது லட்சியத்தின் மறுவரையறை.2026ல், இந்தியாவில் வெற்றி என்பது “கிட்னே லாக் கா பாஸ் ஹை” போலவும், “கிட்னா ஃபுல்வேட்டட் ஹை” போலவும் தோற்றமளிக்கத் தொடங்குகிறது. மக்கள் அந்தஸ்தை விட விவேகத்தையும், தலைப்புகளுக்கு மேல் திறமையையும், நாடகத்தை விட ஆழத்தையும் தேர்வு செய்கிறார்கள்.மற்றும் நேர்மையாக? நீண்ட காலமாக நாம் பார்த்த ஆரோக்கியமான வாழ்க்கைப் போக்காக இது இருக்கலாம்.
