பாடப்புத்தகங்கள் ஒரு சுமை போல் உணர்ந்த ஒரு காலம் இருந்தது, மார்க்ஷீட்கள் உண்மையிலேயே முக்கியமில்லை. உத்தரகண்டின் சிட்டர்கஞ்சைச் சேர்ந்த இந்த சிறுவனுக்கு, வாழ்க்கை சதவீதம் அல்லது தேர்வுகள் பற்றியது அல்ல. இது பிரதிநிதிகள், நடைமுறைகள் மற்றும் உடற்தகுதி மீதான மூல ஆர்வம் பற்றியது. பூட்டுதலின் போது பல தோற்றமளிக்கும் நிகழ்ச்சிகள் என்றாலும், அவர் ஃபிட்னஸ் ரீல்களை லூப்பில் பார்த்தார், “முஜே பி உடல் பனானி ஹை” என்ற ஒரு வரியை தனக்குத்தானே கிசுகிசுத்தார்.
ஒரு தைரியமான முடிவு, மற்றும் அவரை வடிவமைத்த நகரம்
12 ஆம் வகுப்பில், பெரும்பாலானவர்கள் வாரியத் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகி வந்தபோது, அவர் தேர்வு செய்யத் துணிந்த ஒரு பாதையை எடுத்தார். அவர் பள்ளியை விட்டு வெளியேறி டெல்லிக்குச் சென்று ஒரு உடற்பயிற்சி அகாடமியில் சேர சென்றார். அங்குதான் அவர் ஒருபோதும் உணராத ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டார், உடற்பயிற்சி என்பது ஒரு செதுக்கப்பட்ட உடலைப் பற்றியது அல்ல. இது ஒழுக்கத்தைப் பற்றியது. இது வலியை சக்தியாக மாற்றுவது, வியர்வை வெற்றியாக மாற்றுவது பற்றியது. விரைவில், அவரது முயற்சிகள் பலனளித்தன. அவரது உடல் மாறியது, அவருடைய நம்பிக்கையும் அவ்வாறே இருந்தது. அவர் மற்றவர்களைப் பயிற்றுவிக்கத் தொடங்கினார், தனக்குத் தெரிந்ததைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கினார், எப்போதும் ஒரு கனவுடன் இதயத்தில்: தனது சொந்த ஜிம்மைத் திறக்க.
18 வயது மற்றும் ஏற்கனவே ஒரு உடற்பயிற்சி உரிமையாளர்
பெரும்பாலான பதின்வயதினர் 18 வயதை ஒரு கேக் அல்லது ஒரு விருந்துடன் கொண்டாடுகிறார்கள். அவர் அதை ஒரு தொடக்க கடனுடன் கொண்டாடினார். ஆமாம், அரசாங்க ஆதரவுடைய ஒரு வாய்ப்பு அவருக்குத் தேவையான உந்துதலைக் கொடுத்தது. தயக்கமின்றி, அவர் விண்ணப்பித்தார். ஒப்புதல் வந்தபோது, அது காகிதப்பணி மட்டுமல்ல; அவரது கனவு உண்மையானது என்பதற்கான சான்று. இறக்குமதி செய்யப்பட்ட இயந்திரங்கள் வந்தன. ஜிம் தனது சொந்த ஊரில் அமைக்கப்பட்டது. மக்கள் உள்ளே வரத் தொடங்கினர். அவர் அவர்களுக்கு பயிற்சி அளித்தார். அவர் வலுவாக வளர்ந்தார். வாழ்க்கை, அந்த நேரத்தில், ஒரு சரியான பயிற்சி போல் தோன்றியது, தீவிரமானது, ஆனால் ஒவ்வொரு நொடியும் மதிப்புள்ளது.
பின்னர், வாழ்க்கை இடைநிறுத்தத்தைத் தாக்கியது
தனது கனவை வாழ இரண்டு மாதங்கள், அவர் ஒரு இருமலை உருவாக்கினார். இது சாதாரணமாக உணர்ந்தது, சிரப் மற்றும் ஓய்வுடன் சரி செய்யக்கூடிய ஒன்று. ஆனால் அது போகவில்லை. இரண்டாவது கருத்து எல்லாவற்றையும் மாற்றியது, புற்றுநோய். நோயறிதல் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. கட்டி அவரது வலது நுரையீரலை நசுக்கியது. அவர் அழவில்லை. அவர் பீதி அடையவில்லை. அவரது முதல் எண்ணம் மரணத்தைப் பற்றியது அல்ல, அது ஜிம்மைப் பற்றியது. அவர் கட்டிய எல்லாவற்றையும் பற்றி. அவர் பணியாற்றிய கனவு.
பொய் சொல்லாத கண்ணாடி
கீமோதெரபி தொடங்கியது, அதனுடன் இழப்பின் உண்மை வந்தது. ஒரு முறை தசை மற்றும் போற்றப்பட்ட அவரது உடல் சுருங்கத் தொடங்கியது. முடி விழுந்தது. வலிமை வடிகட்டியது. இரவுகள் கடினமாக இருந்தன, அவரால் தட்டையாக படுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை, தூக்கம் மட்டுமே உட்கார்ந்து. கண்ணாடியில் ஒரு பார்வை, அவரால் தன்னை அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஆனால் அந்த பிரதிபலிப்பில் கூட, மூல மற்றும் அசைக்கப்படாத ஒன்று இருந்தது. நம்பிக்கை இல்லை. வலிமை அல்ல. கைவிட மறுப்பது. ஏப்ரல் 30, 2024 அன்று, பல மாத சிகிச்சையின் பின்னர், அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டது. ஆறு மாதங்களில் முதல் முறையாக, அவர் படுத்துக் கொண்டார். அந்த ஒரு கணம், பெரும்பாலானவர்களுக்கு எளிமையானது, அவருக்கு ஒரு வெற்றியாக இருந்தது.
தசைகள் பற்றி அல்லாத மறுபிரவேசம்
அறுவைசிகிச்சை செய்த பன்னிரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, “நீங்கள் புற்றுநோய் இல்லாதவர்” என்று ஜெபித்த வார்த்தைகளை மருத்துவர்கள் கொடுத்தனர். 1.5 மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் தனது ஜிம்மிற்குள் நுழைந்தார். அவரது உடல்? உடையக்கூடியது. அவருடைய ஆவி? கடுமையான. இயந்திரங்கள், வியர்வை, எடையின் எதிரொலி, இவை அனைத்தும் இப்போது தனிப்பட்டதாக உணர்ந்தன. ஒவ்வொரு பிரதிநிதியும் மீட்பு பற்றி மட்டுமல்ல. அது மீட்டெடுப்பது பற்றியது. அவர் தன்னின் பழைய பதிப்பைத் துரத்தவில்லை. அவர் ஒரு புதிய ஒன்றைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தார். வலி தெரிந்த ஒன்று. மரணத்தை எதிர்த்துப் போராடிய ஒன்று. மற்றும் வென்றது.[Disclaimer: This article is based on a real-life account originally published by Humans of Bombay. The medical condition described above is personal to the individual and their treatment journey. Please consult a medical professional for any health-related concerns.]
