தெற்கு மகாராஷ்டிராவில் உள்ள ஒரு வரலாற்று நகரமான மிராஜ் நகருக்குள் நடந்து செல்லும்போது, காற்று வித்தியாசமாக இருக்கிறது. சிதாரின் ஆத்மார்த்தமான இசையிலிருந்து ஸ்கிராப்பிங் மற்றும் சுத்தியலின் ஒலி வரை, காற்றில் படைப்பாற்றல் மற்றும் கலாச்சாரம் நிறைந்துள்ளது. இந்த நகரம் பட்வர்தனின் சமஸ்தானத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது மற்றும் இசையின் மையமாகவும் பல இசைக்கலைஞர்களின் இல்லமாகவும் அறியப்படுகிறது. பரம்பரை பரம்பரையாக இந்த பாரம்பரியத்தை பின்பற்றி வரும் கலைஞர்களால் உருவாக்கப்பட்ட சித்தர்கள், சாரங்கிகள் மற்றும் தன்புராக்களுக்கு இந்த நகரம் பிரபலமானது.உலகெங்கிலும் உள்ள பல சிறந்த இசைக்கலைஞர்கள் தங்கள் இசைக்கருவிகளை இந்த வரலாற்று நகரத்தின் புகழ்பெற்ற கைவினைஞர்களால் சிறப்பாக வடிவமைத்துள்ளனர்.பளபளப்பான, பளபளப்பான சித்தர்கள் மற்றும் டான்பூராக்கள் தூய கலைப் படைப்புகள் போல் தெரிகிறது. நுணுக்கமான ஓவியங்கள் மற்றும் செதுக்கப்பட்ட டிசைன்களுடன் இவற்றின் விலை சுமார் ரூ.20,000 முதல் ரூ.80,000 வரை இருக்கும். ஆனால் அவர்கள் வயல்களில் வளரும் ஒரு ரகசியம் மற்றும் அது பூசணி. ஆம்! இந்த அழகான இசைக்கருவிகள் வயல்களில் வளரும் ஒரு ரகசியத்தைக் கொண்டுள்ளன.
அப்படியானால் நாம் உண்ணும் அதே பூசணிக்காயா?மிராஜின் மூன்றாம் தலைமுறை சித்தார் தயாரிப்பாளரான ரஜத் சிதார்மேக்கர் கூறுகிறார், “கருவி தயாரிப்பதில் பயன்படுத்தப்படும் கடு (பூசணி) வழக்கமான கடு அல்ல. இவை அளவு பெரியவை மற்றும் நுகர்வுக்காக அல்ல. உண்மையில், அவற்றின் விதைகளை நாம் சாப்பிட்டால், அவை நமக்கு தலைவலியைக் கொடுக்கும்.”இந்த பூசணிக்காய்கள் பந்தலூரில் வளரும். சாப்பிடுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் வழக்கமான பூசணிக்காயை விட அவை மிகவும் பெரியவை. அவை அவற்றின் உயர்ந்த ஒலி அதிர்விற்காக அளவு (40-60 அங்குலங்கள்) அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன மற்றும் பயன்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பு பல மாதங்களுக்கு உலர்த்தப்படுகின்றன. உலர்த்துவது பூசணிக்காயை கடினமாக்குகிறது மற்றும் அவற்றை கருவிகளுக்கு பயன்படுத்தக்கூடியதாக ஆக்குகிறது.
“பூசணிக்காய்கள் அவற்றின் அளவு மற்றும் தரத்தைப் பொறுத்து ரூ.1,500 முதல் ரூ.2,000 வரை செலவாகிறது. வெவ்வேறு கருவிகளுக்கு வெவ்வேறு அளவுகள் உள்ளன. உதாரணமாக, சித்தார் பூசணிக்காய்கள் வேறுபட்டவை, மேலும் ஆண் மற்றும் பெண் டான்புராக்களின் அளவுகளும் வேறுபடுகின்றன. எனவே, பூசணிக்காயின் அளவும் மாறுபடும். விதைகள் மார்ச் மாதத்தில் விதைக்கப்படுகின்றன. அவை டிசம்பரில் வளரும், மார்ச் மாதத்தில் அவை உலர்ந்து போகின்றன. இந்த நேரத்தில்தான் அறுவடை தொடங்கும்.இது ஒரு நபரின் வேலை அல்ல; இது உழைப்பு மிகுந்த மற்றும் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளும். உதாரணமாக, ரஜத்தின் பட்டறையில் குடும்ப உறுப்பினர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் உட்பட சுமார் பத்து பேர் வேலை செய்கிறார்கள்.
எனவே பூசணி ஏன்? மரம் மாற்றாக இல்லையா?ரஜத் கூறுகிறார், “அவை குறைந்த பட்சம் 10 ஆண்டுகள் புதியதாக இருக்கும், மேலும் 50-60 ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கும். இது உழைப்பு மிகுந்தது, மேலும் முழு தயாரிப்பு செயல்முறையும் முற்றிலும் இயற்கையானது மற்றும் நிலையானது. பூசணிக்காயை கழுவி சுத்தம் செய்து, பின்னர் வடிவமைத்து, முழு செயல்முறையும் – செதுக்குவது முதல் வண்ணம் தீட்டுவது வரை பலருக்கு வேலைவாய்ப்பை அளிக்கிறது. குறைபாடுகள். உதாரணமாக, எங்களிடம் சிதார் தயாரிப்பாளர் முகேஷ் இருக்கிறார், அவர் கேட்கவோ பேசவோ முடியாது, அவர் ஒரு திறமையான கைவினைஞர்.
ஆனால் இந்த பாரம்பரிய கைவினை பிரச்சனைகளில் இருந்து விடுபடவில்லை. பல ஆண்டுகளாக பூசணிக்காயின் அளவு சுருங்கிவிட்டது, அதற்கு பருவநிலை மாற்றமே காரணம் என்று ரஜத் கூறுகிறார்.“எங்களுக்கு அரசாங்கத்திடம் இருந்து ஆதரவு தேவை. கைவினைப்பொருளுக்குத் தகுதியான பார்வை கிடைப்பதில்லை, இப்போது நாம் சமூக ஊடகங்கள் அல்லது வாய்மொழி மூலம் எந்த வியாபாரத்தையும் பெறுகிறோம். குறைந்த பட்சம் கைவினைப்பொருளைத் தக்கவைக்க ஓய்வூதியம், இலவச நீர் மற்றும் மின்சாரம் போன்ற அடிப்படை ஆதரவு எங்களுக்குத் தேவை, இது இப்போது மிராஜில் ஒரு சில வீடுகளாக மட்டுமே சுருங்கிவிட்டது.”மிராஜ் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான கலை மரபைக் கொண்டுள்ளார், இது நிலைத்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் இது போன்ற ஒரு கைவினை மறைந்தால், அது நாம் இழக்கும் ஒரு கருவி மட்டுமல்ல – இசை, வரலாறு மற்றும் தலைமுறைகளின் குரல்கள் மௌனமாகின்றன.
