பல ஆண்டுகளாக, நான் எண்ணற்ற கோட்டைகள் மற்றும் அரண்மனைகளில் அலைந்து திரிந்தேன், என் கனவில் கூட, நான் இனி வீட்டிலோ அல்லது அலுவலகத்திலோ சாதாரண நாற்காலிகளில் உட்காரவில்லை. கல் தாழ்வாரங்கள் மற்றும் எதிரொலிக்கும் அறைகளின் நினைவுகளால் சூழப்பட்ட பிரமாண்ட அரங்குகளில் நான் அரச சிம்மாசனத்தில் இருப்பதைக் காண்கிறேன். நான் வரலாறு மற்றும் இலக்கியம் படிக்கும் மாணவனாக இருந்தபோது கல்லூரிப் பயணங்களின் ஒரு பகுதியாக ஆரம்பித்தது, மெல்ல மெல்ல வாழ்நாள் முழுவதும் நாட்டமாக மாறியது. இந்தப் பயணங்கள் தொடர்ந்தன, என் கணவரும் மகனும் அடுத்த பயணத்திட்டத்தை எப்போதும் திட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கும் இரண்டு உற்சாகமான தோழர்களுக்கு நன்றி, அது ஆழமான காட்டுக்குள் அல்லது மற்றொரு பழங்கால கோட்டையின் சரிவுகளுக்குச் சென்றால்.கோட்டைகள் ஆராய்வதற்கு எளிதான இடங்கள் அல்ல. அவர்களின் செங்குத்தான ஏறுதல்கள் மற்றும் இடிந்து விழும் பாதைகள் சகிப்புத்தன்மை மற்றும் ஆவி இரண்டையும் சோதிக்கின்றன. வசதிகள் எதுவும் இல்லை, ஏர் கண்டிஷனிங் இல்லை, கூரை மின்விசிறிகள் இல்லை ஆனால் இடிந்து விழும் பாதைகள் மற்றும் பாறை நிலப்பரப்புகள். ஆனால் இந்த இடிபாடுகள் ஒரு தவிர்க்கமுடியாத அழைப்பைக் கொண்டுள்ளன. அவர்கள் தங்கள் மௌனம், அவர்களின் வடுக்கள் மற்றும் அவர்களின் கதைகளால் உங்களை ஈர்க்கிறார்கள். உதய்பூருக்கு அருகிலுள்ள கும்பல்கர் கோட்டைக்கு நான் சென்ற பயணம் என் நினைவில் எப்போதும் நிலைத்து நிற்கும் ஒரு பயணம். ஆரவல்லியின் கரடுமுரடான மலைகளில் இருந்து எழும்பி, இந்தியாவின் வரலாற்றின் மிக அற்புதமான சான்றுகளில் ஒன்றாக இது நிற்கிறது, இது அதன் அளவு மற்றும் ஆவியால் உங்களை தாழ்மைப்படுத்துகிறது.தைரியம் மற்றும் நம்பிக்கையின் சாட்சி
கும்பல்கர் கோட்டை யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரிய அந்தஸ்து பெற்றுள்ளது. அதன் பிரமாண்டமான அரண்மனைகள், பாதல் மஹால் போன்ற அரண்மனைகள் மற்றும் அதன் வளாகத்திற்குள் 360 க்கும் மேற்பட்ட கோயில்கள் உள்ளன. 15 ஆம் நூற்றாண்டில் அதன் வலிமைமிக்க கட்டுமானத்தை நியமித்த தொலைநோக்கு பார்வை கொண்ட மேவார் ஆட்சியாளரான ராணா கும்பாவிற்கு இந்த கோட்டை அதன் பெயரைக் கொடுக்கிறது. 1457 ஆம் ஆண்டில், இரண்டாம் அகமது ஷா அதைக் கைப்பற்ற பல முயற்சிகளை மேற்கொண்டார், ஆனால் பரிதாபமாக தோல்வியடைந்தார். வன தெய்வமான பன்மாதாவால் கோட்டை பாதுகாக்கப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது. மஹ்மூத் கல்ஜி கூட பலமுறை தாக்கினார், ஆனால் கோட்டை ஒவ்வொரு முறையும் வளைந்து கொடுக்காமல் நின்றது.அக்பரின் ஜெனரல் ஷாபாஸ் கான் அக்டோபர் 1577 இல் முற்றுகையிட்டார், ஏப்ரல் 1578 இல் அதைக் கோருவதற்கு முன் ஆறு கடினமான மாதங்களைத் தாங்கினார், ஆனால் கோட்டையின் சுவர்களுக்குள் பிறந்ததாகக் கூறப்படும் மஹாராணா பிரதாப் 1583 இல் அதை மீண்டும் வென்றார். 1818 வாக்கில், ஒரு ஆயுதமேந்திய சன்யாசிகள் ஜேம்ஸைப் பாதுகாக்கும் வரை, ஜேம்ஸைக் காவலில் வைக்கும் வரை ஒரு குழுவானது. உதய்பூர் மாநிலத்திற்கு திரும்புவதற்கு முன் ஆங்கிலேயர்களுக்கு.வேட்டையாடும் புராணக்கதை
அதன் வளமான வரலாற்றின் கீழ் பல பேய் புனைவுகள் உள்ளன, அவற்றில் ஒன்று எனது வழிகாட்டியால் பகிரப்பட்டது. கோட்டை கட்டி முடிக்க பல ஆண்டுகள் ஆனதாகவும், காரணம் அதன் அளவு மற்றும் பரப்பு அல்ல என்றும், ஒவ்வொரு இரவும் நடக்கும் ஒரு விசித்திரமான நிகழ்வு என்றும் அவர் எங்களிடம் கூறினார். ஒவ்வொரு முறையும் வேலைகள் ஒரு சுவரை எழுப்பி இரவுக்கு புறப்படும்போது, அடுத்தநாள் காலை அவர்கள் வீழ்ச்சியை இடிந்து, உடைந்த நிலையில் காண வருவார்கள், ஏதோ ஒரு கண்ணுக்கு தெரியாத சக்தி இந்த ஊடுருவலை அதன் மண்டலத்தில் அனுமதிக்க விரும்பவில்லை. ராணா கும்பா, தயக்கமின்றி இன்னும் அவநம்பிக்கையுடன், ஆலோசனைக்காக ஒரு புத்திசாலி ஆன்மீக பாதிரியாரிடம் திரும்பினார். பாதிரியார் ஒரு சோகமான தீர்வை வெளிப்படுத்தினார்: கண்ணுக்கு தெரியாத சக்திகளை திருப்திப்படுத்த ஒரு தன்னார்வ மனித தியாகம். தலை விழுந்த இடத்தில் ஒரு கோயிலை எழுப்பவும், உடலின் பாதையில் சுவர் கட்டும் பணியை மீண்டும் தொடங்கவும் அவர் மன்னருக்கு அறிவுறுத்தினார்.ராஜா தன்னார்வலர்களை அழைத்தார், ஆனால் அமைதி அவரது வேண்டுகோளை நிறைவேற்றியது, எந்த ஆன்மாவும் முன்னேறவில்லை. அப்போது, அந்த நிழல் படர்ந்த மலைகளில் அலைந்து திரிந்த ஒரு தனித் துறவி, எந்தத் தயக்கமும் இன்றி தன்னைத் தானே முன்வைத்தார். விடியற்காலையில் சடங்கு முறையில் தலை துண்டிக்கப்பட்டு, அவரது தியாகம் சாபத்தை உடைத்தது; அதன்பிறகு சுவர்கள் வேகமாகவும், கட்டுக்கடங்காமல் உயர்ந்தன. அவரது வார்த்தைக்கு இணங்க, ராணா கும்பம் துறவியின் தலை தங்கியிருந்த இடத்தில் ஒரு கோவிலை பிரதிஷ்டை செய்தார், இன்றும் இருக்கும் அரண்களுக்கு மத்தியில் ஒரு அமைதியான பாதுகாவலராக இருந்தார்.உள்ளூர் கதைகள்… கதைகள், புராணக்கதைகள், கிசுகிசுக்கள்
இந்த ஸ்தல புராணத்தை நான் கேட்டுக்கொண்டே நின்றபோது, அருகில் நின்றிருந்த ஒரு மனிதர் சாய்ந்துகொண்டு, இரவில் வாயில்கள் வழியாக எதிரொலிக்கும் குரல்களை கிசுகிசுத்தார், அந்தி சாயும் பிறகு கடக்கத் துணிந்தவர்கள் காற்றில் அலையும் பயங்கரமான அழைப்புகள். “அது உண்மையா?” பாதி ஆச்சரியத்திலும் பாதி சந்தேகத்திலும் என் வழிகாட்டியிடம் கேட்டேன். “மேடம், நீங்கள் நம்புவது உண்மைதான்” அவர் ஒரு தெரிந்த புன்னகையுடன் பதிலளித்தார். “நாங்கள் நம்புகிறோம், அதனால் எங்களுக்கு அது நடக்கும்.”மாலை தொழுகைக்கு வந்த அவரது நண்பர், அந்த பழங்கால படிக்கட்டுகளில் மாலையில் இறங்கும்போது, அடிக்கடி காணாத இருப்புகள் தங்கள் பெயர்களை முணுமுணுப்பதை, நிழலில் இருந்து மென்மையான, உறுதியான கிசுகிசுப்பதை அவர் பகிர்ந்து கொண்டார். நான் சிரித்தேன், கதையை சூடான பிற்பகல் வெளிச்சத்தில் கரைக்க அனுமதித்தேன். ஒரு அனுபவம், பார்வை அல்லது வெறும் கற்பனைஅடுத்த நாள், வெயில் கடுமையாகத் தொங்கியதும், காற்று வெப்பத்துடன் தடிமனாக மாறியதும், பிற்பகலில் நாங்கள் திரும்பினோம். மாலை 3 மணியளவில் ஏறத் தொடங்கினோம், கோட்டையின் வளைந்த பாதைகளில் இரண்டு மணி நேரம் சுற்றித் திரிந்தோம், அதற்கு முன் இறங்க முடிவு செய்தோம். செருப்புகளில் நான் மட்டுமே இருந்தேன், அதனால் இயல்பாகவே, நான் எங்கள் குழுவிற்குப் பின்னால் சென்றேன், ஒவ்வொரு அடியிலும் பின்தங்கியிருந்தேன், மற்றவர்கள் முன்னால் மறைந்துவிடும் வரை, அவர்களின் உருவங்கள் சாய்வால் விழுங்கப்பட்டன.நான் கீழே செல்லும்போது, அந்தியும் ஆழமடைந்தது, மேலும் நகரத்தின் விளக்குகள் சிதறிய நட்சத்திரங்களைப் போல மிகக் கீழே வாழ்க்கைக்கு ஒளிர்ந்தன. எந்த அமைதியற்ற ஆவியையும் விட படிக்கட்டுகளில் பாம்புகள் அல்லது தேள்கள் என்னை மிகவும் கவலையடையச் செய்தன. அப்போது, திடீரென்று, தூரத்திலிருந்து ஒரு குரல் என் பெயரை அழைத்தது, மயக்கம், தெளிவற்றது. ஆணா பெண்ணா? என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. நான் நிறுத்தி, மீண்டும் நிழலில் பார்த்தேன். ஒன்றுமில்லை. இதயம் வேகமெடுத்தது, நான் விரைந்தேன், அதை மீண்டும் கேட்க, இப்போது நெருக்கமாக, வலியுறுத்தினேன். பீதி முனைந்தது; நான் ஏறக்குறைய ஓடினேன், இருள் என்னைச் சுற்றி மூடியது, அந்தக் குரல் புகை போல பின்வாங்கியது.கண்மூடித்தனமாக விரைந்த நான், ஒரு வலுவான கை என் கையைப் பற்றிக்கொண்டதை உணர்ந்தேன். நான் திகிலுடன் பார்த்தேன், அது என் கணவர். “நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள்? நாங்கள் மிகவும் கவலைப்பட்டோம்!” “என்னை அழைத்தீர்களா?” நான் மூச்சு வாங்கியது. “ஆம், நிச்சயமாக நான் செய்தேன் மற்றும் பல முறை!,” என்று அவர் கூறினார். நிவாரணம் குளிர்ந்த நீரைப் போல என்னைக் கழுவியது. மனம் என்ன விசித்திரமான விளையாட்டுகளை விளையாடுகிறது என்று நினைத்தேன், நாங்கள் ஒன்றாக கீழே இறங்குவதற்கு முன் மூச்சு விடுவதை நிறுத்திவிட்டு, கற்பனை என்று சிரித்தேன்.அன்று மாலையில் இருந்து நான்கு வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. இன்னும் ஒரு புதிர் தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது: என் கணவரின் குரல் ஏன் மிகவும் வித்தியாசமாகவும் மென்மையாகவும் கிட்டத்தட்ட ஒரு பெண்ணின் குரல் போலவும் இருந்தது? கற்பனை, நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். அல்லது பழங்கால கோட்டைகள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தங்கள் ரகசியங்களை வைத்திருக்கலாம்…..மறுப்பு: மேலே உள்ள கணக்கு ஆசிரியரின் தனிப்பட்ட அனுபவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது, மேலும் தி டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா இந்தக் கருத்துக்களை ஆதரிக்கவோ அல்லது சரிபார்க்கவோ இல்லை.
