நம்மில் பெரும்பாலோர் அடிக்கடி பயணம் செய்வதில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்வோம். நாங்கள் அதைச் செய்யும்போது, அந்த இடம் வழங்கும் கிட்டத்தட்ட அனைத்தையும் பார்க்க முயற்சிப்போம். எனக்கு நண்பர்களும் உள்ளனர், அவர்கள் அனுபவமிக்க பயணிகளாக உள்ளனர், மேலும் அவர்கள் இடங்களை எவ்வாறு மூடுகிறார்கள் என்று நான் அவர்களிடம் கேட்டால், ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு விஷயங்கள் உள்ளன. சிலர் தங்கள் சலிப்பான வாழ்க்கை முறையிலிருந்து விலகிச் செல்ல ஆர்வமாக இருக்கும்போது, மற்றவர்கள் புதிதாக ஒன்றை அனுபவிக்க விரும்புகிறார்கள்.ரெடிட்டில் ஒரு இடுகையை நான் கண்டேன், அங்கு ஒரு பயணி பகிர்ந்து கொண்டார், ஏழு வருட பயணத்திற்குப் பிறகு, அவர் நிறுத்த முடிவு செய்துள்ளார். அவருக்கும் அவர் வழியில் சந்தித்த சிலருக்கும் அவர் கூறினார், இது டிக் கிங் அனுபவங்களின் பெட்டியாக மாறியது, இது விரைவான டோபமைன் தாக்கத்தைத் தவிர வேறு சிறிய நோக்கத்திற்கு உதவியது.
உள்நுழைந்த நாடுகள். நகரங்கள் “முடிந்தது.” அனுபவங்கள் விரைவாக நுகரப்பட்டு, நேர்த்தியாக தொகுக்கப்பட்டு, அடுத்ததைக் கோரும் முன் சுருக்கமான டோபமைனைத் தாக்கிய நினைவுகளாகச் சேமிக்கப்பட்டன. எனவே, அந்த பதிவில் சக பயணிகளிடம் அந்த சங்கடமான கேள்வியை வெளியிட்டார்: பயணம் செய்வதில் யாராவது உண்மையில் அர்த்தத்தைக் கண்டுபிடித்தார்களா அல்லது அது ஒரு ஆர்வமா?பின் வந்தவை உடன்பாடு அல்ல, வெளிப்படுத்தல். நானும் பகிர்ந்து கொள்ள ஒன்று உள்ளது. முதல் பதில்களில் ஒன்று நேரடியாக புள்ளிக்கு வெட்டப்பட்டது: “உலகம் வழங்கும் அனைத்து உணவையும் நான் சாப்பிட விரும்புகிறேன்.” தத்துவம் இல்லை. நியாயம் இல்லை. வெறும் பசியும் நேர்மையும். மற்றவர்கள் அந்த அப்பட்டத்தை எதிரொலித்தனர். சுயமாக விவரிக்கப்பட்ட ஒரு நீலிஸ்ட் அவர்கள் வாழ்க்கையில் பெரிய அர்த்தத்தை காணவில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டார், பயணம் வெறுமனே சுவாரஸ்யமாக இருந்தது, அது போதுமான காரணம். மற்றொருவர் ‘பாக்ஸ் டிக்கிங்’ என்ற எண்ணத்தை முழுவதுமாக உதறிவிட்டார். குளிர்ச்சியான இடங்களைப் பார்ப்பதும், குளிர்ச்சியான விஷயங்களைச் செய்வதும் பெட்டிகளாகக் கணக்கிடப்பட்டால், அப்படியே ஆகட்டும். வேடிக்கையாக இருந்தது மெட்ரிக்.சிலருக்கு, பயணம் என்பது தப்பிப்பதற்காக அல்ல, அது உயிர் பிழைப்பதாக இருந்தது. புதிய இடங்கள், அறிமுகமில்லாத உணவு, நல்ல காபி, பட்டியலில் வேறொரு நாட்டைச் சேர்ப்பதில் உள்ள அமைதியான திருப்தி இவை மட்டுமே அவர்களைத் தொடர வைத்தது என்று ஒரு வர்ணனையாளர் கூறினார். மற்றொருவர் அவர்கள் வீட்டில் மிகவும் மனச்சோர்வடைந்ததாக ஒப்புக்கொண்டார், மேலும் ஒவ்வொரு பயணமும் சுருக்கமாக இருந்தால் வேறொருவராக மாறுவதற்கான வாய்ப்பாக உணர்ந்தேன். அவர்களுக்கு பயணம் என்பது அர்த்தமல்ல, அது நிம்மதியாக இருந்தது.
மற்றவர்கள் தங்கள் நோக்கத்தை இடங்களில் அல்ல, ஆனால் மக்களிடம் கண்டனர். அந்நியர்களை சந்திப்பது, தங்கும் விடுதிகளில் உடனடி தொடர்புகள், ஒரு இரவு அல்லது ஒரு வாரம் நீடித்த உரையாடல்கள், அவர்களை மீண்டும் சாலையில் இழுத்துச் செல்வது என்று ஒரு பயணி ஆரம்பத்திலேயே உணர்ந்தார். மற்றொரு பொழுதுபோக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட மற்றொரு பயணம்: சில சமயங்களில் மையமானது, சில சமயங்களில் செயலற்றது, நீங்கள் எதையாவது விட்டு விலகி, ஏக்கத்தைத் தாக்கும் போது திரும்புவீர்கள். நீங்கள் அதை விட்டுவிடாதீர்கள் என்றார்கள். நீங்கள் அதை சுவாசிக்க விடுங்கள்.பின்னர் தள்ளுமுள்ளு வந்தது.பல வர்ணனையாளர்கள் மெதுவாக ஆனால் உறுதியாக கேள்வியைத் திருப்பினர். பயணம் வெற்றுத்தனமாக உணர்ந்தால், பயணம் வெறுமையாக இருக்காது, ஆனால் அது நடந்துகொண்டிருக்கும் விதம். பயணம் செய்வதிலிருந்து ஒருபோதும் ‘அர்த்தத்தை’ தேடவில்லை என்று ஒருவர் ஒப்புக்கொண்டார். அவர்கள் கலாச்சாரம், உணவு, மொழி, இசை போன்றவற்றை தமக்கென தனியாக அனுபவித்தனர். பெட்டிகள் இல்லை, பார்வையாளர்கள் இல்லை, ஸ்கோர்போர்டு இல்லை. அவர்கள் ஆர்வமாக இருந்த இடங்களின் முடிவற்ற பட்டியல். பதிலுக்கு அவர்கள் ஒரு கூர்மையான கேள்வியைக் கேட்டார்கள்: இந்தப் பெட்டிகள் யாருக்காக?
அந்தக் கேள்வி எதையோ திறப்பது போல் இருந்தது.அவர்கள் வேண்டுமென்றே அவசரத்தை நிராகரித்ததை விளக்கிய ஒரு நீண்ட பதில் தனித்து நின்றது. ஒரே நாடுகளுக்கு பலமுறை விஜயம். எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் பிடிவாதம் இல்லை. சமூக ஊடகங்களுக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட வெறித்தனமான பயணத்திட்டங்கள் எதுவும் இல்லை. மற்றவர்கள் மைல்கல்லில் இருந்து லாண்ட்மார்க் வரை வேகமாகச் சென்றபோது, அவர்கள் கஃபேக்களில் உட்கார்ந்து, ஜிம்மிற்குச் செல்வது, பூங்காக்களில் மக்களைப் பார்ப்பது, அழுத்தம் இல்லாமல் நாட்களை விரிவுபடுத்த அனுமதித்தது.விமான டிக்கெட்டை விட சற்று அதிகமாகவும், சில இரவுகளை முன்பதிவு செய்தும் பயணம் செய்வதை அவர்கள் விவரித்தனர், இது வாய்ப்புகளை சந்திப்பதற்கு இடமளிக்கிறது. சில நேரங்களில் அவர்கள் தங்கும் விடுதிகளில் உள்ளவர்களைச் சந்தித்து சிறிது நேரம் ஒன்றாகப் பயணம் செய்து முடிப்பார்கள். அந்த திட்டமிடப்படாத தருணங்கள், தங்கள் வாழ்வின் சிறந்த அனுபவங்கள் என்று சொன்னார்கள். அப்போதுதான் பயணம் நுகர்வு போன்ற உணர்வை நிறுத்தியது மற்றும் இருப்பு போன்ற உணர்வு தொடங்கியது.இறுதியாக, யாரோ ஒரு அப்பட்டமான முடிவை வழங்கினர்: நீங்கள் பெட்டிகளை டிக் செய்கிறீர்கள் என்றால், அது உங்களுடையது.வெளிப்புற ஓட்டலில் அமர்ந்து, காபியை கையில் பிடித்தபடி, வரைபடங்கள் மற்றும் காலக்கெடுவுடன் விரைந்து செல்லும் பயணிகள், அடுத்த விஷயத்தைத் துரத்துவதைப் பார்த்து பலர் குரல் கொடுத்தனர். தீர்ப்பு இல்லை. வெறும் கவனிப்பு. அவர்களிடம் சரிபார்க்க பெட்டிகள் இல்லை, தொடங்குவதில் ஆர்வம் இல்லை.நூலின் முடிவில், அசல் கேள்விக்கு பாரம்பரிய அர்த்தத்தில் பதிலளிக்கப்படவில்லை. பயணத்திற்கு ஒரு உலகளாவிய அர்த்தம் இருக்க முடியாது என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும். அதற்கு பதிலாக, கருத்துகள் மிகவும் நேர்மையான ஒன்றை வெளிப்படுத்தின: பயணம் வாழ்க்கையின் சொந்த அர்த்தத்தை கொடுக்காது. அமைதியின்மை, ஆர்வம், தனிமை, மகிழ்ச்சி, பசி, அல்லது உயிருடன் உணர வேண்டியதன் அவசியத்தை நீங்கள் கொண்டு வரும் அனைத்தையும் இது பெரிதாக்குகிறது.சிலருக்கு அது போதும். மற்றவர்களுக்கு, அது இல்லை. உண்மையான தெளிவு என்பது பயணத்தை விட்டுவிடுவதிலிருந்தோ அல்லது மற்றவர்கள் அதைச் செய்ய முயற்சிப்பதிலிருந்தோ அல்ல, ஆனால் நீங்கள் ஏன் பயணம் செய்கிறீர்கள் என்று ஒருமுறை நீங்களே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, எப்போதும் அமைதியான அதிர்வு, மக்கள் மற்றும் நான் இதுவரை பார்க்காததை நான் கண்டுபிடிக்க அல்லது பார்க்கப் போகிறேன்.
