தொண்டு என்பது பணக்காரர்களுக்கானது. உலகமே இந்தக் கொள்கையில் வாழுமானால், தேவைப்படுபவர்களிடம் கருணை காட்டுபவர்கள் மிகக் குறைவு. ஒவ்வொரு மாதமும் நிலையான சம்பளம் பெறுபவர்கள் அல்லது முடிவில்லாத பொறுப்புகளில் இருப்பவர்கள் தனது வேலையைச் செய்வதற்கும் மற்றவர்களுக்கு உதவுவதற்கும் இடையில் தனது நேரத்தைப் பிரித்துக்கொள்ளும் இந்த ஸ்விக்கி டெலிவரி ஏஜெண்டின் கதையைப் படிக்கவும். ஆகாஷ் சரோஜ் 24 வயதான டெலிவரி ஏஜென்ட் ஆவார், அவர் தனது சிறிய கருணை செயல்களுக்காக ஆன்லைனில் பெரும் மதிப்பைப் பெற்றுள்ளார். அவனிடம் கொடுக்க ஆயிரங்கள் இல்லை, குடும்பத்திற்காக பணம் சம்பாதிப்பதற்காக நீண்ட மணிநேரம் சாலையில் செலவழிக்கிறான், இருப்பினும் அவன் தன் செயல்களில் தாராளமாக இருக்கிறான். அவர் தனது சம்பாத்தியத்தில் ஒரு பகுதியை விலங்குகளுக்கு உணவு வாங்குவதற்காக ஒதுக்குகிறார், மேலும் அவர் டெலிவரி செய்யும் போது, உதவி தேவைப்படும் நபர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறார். ரிக்ஷாக்காரனுக்கு உணவளிப்பது, உடைந்த வாகனத்தை சரிசெய்வது முதல் நடைபாதையில் தூங்குபவர்களுக்கு போர்வைகள் விநியோகிப்பது வரை, குறைந்த வருமானம் மற்றும் குடும்பப் பொறுப்புகள் இருந்தபோதிலும், ஆகாஷின் சிந்தனை, இதையெல்லாம் எப்படிச் சமாளிப்பது என்று ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது.
“ஒரு டெலிவரி ஏஜென்டாக வாழ்க்கை மிகவும் கடினமானது. தொடர்ந்து அழுத்தம் உள்ளது, சாப்பிடவோ ஓய்வெடுக்கவோ நேரமில்லை. அழைப்புகள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கும், மேலும் எல்லாவற்றிலும் வேலை முன்னுரிமை பெறுகிறது, ஏனென்றால் உயிர்வாழ்வது அதைப் பொறுத்தது,” என்கிறார் ஆகாஷ்.அப்படியென்றால் மக்களுக்கு உதவ அவருக்கு எங்கிருந்து பணம் வருகிறது? “நான் சம்பாதிப்பதில் இருந்து என்னால் முடிந்தவரை நிர்வகிக்க முயல்கிறேன். நான் சமூக ஊடகங்களில் தொடர்ந்து இடுகையிடும் போது, அங்கிருந்து நான் எதையும் சம்பாதிப்பதில்லை. எனக்கு வரும் பெரும்பாலான கூட்டுச் சலுகைகள் சூதாட்டம் அல்லது பந்தய பயன்பாடுகள் தொடர்பானவை, நான் விளம்பரப்படுத்த விரும்பவில்லை. பணத்திற்காக மக்களை தவறாக வழிநடத்த விரும்பவில்லை.”ஆகாஷ் கூலித் தொழிலாளியாக பணிபுரிந்த தனது தந்தையிடமிருந்து கருணையைக் கற்றுக்கொண்டதாகக் கூறுகிறார், ஆனால் 2024 இல் ஒரு சிறிய நோய்க்குப் பிறகு அவரை இழந்தார். “என் அப்பா கூலி வேலை செய்து விஜயவாடாவிற்கு வேலைக்குச் சென்றிருந்தார். ஒருநாள் இரவு வழக்கம்போல் அவரிடம் பேசினேன். மறுநாள் காலை அவரது நண்பர் ஒருவரிடமிருந்து அவரது உடல்நிலை திடீரென மோசமடைந்துவிட்டதாகவும், உடனே வருமாறும் செய்தி வந்தது.”
“விஜயவாடா டெல்லியிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது, ரயிலில் பயணம் செய்ய அதிக நேரம் எடுத்திருக்கும். கடன் வாங்கி விமானம் ஏறினேன். நான் அடைந்தபோது, என் தந்தை மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார், ஆனால் எந்த சிகிச்சையும் கொடுக்கப்படவில்லை. என்ன நடந்தது என்று நான் மருத்துவர்களிடம் தொடர்ந்து கேட்டேன், குறிப்பாக அவர் முன்பு நன்றாக இருந்ததால்.” “மருத்துவர்கள் என்னிடம் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது என்று சொன்னார்கள். நான் முற்றிலும் உதவியற்றவனாக இருந்தேன். விஜயவாடாவில் நான் பல சிரமங்களை எதிர்கொண்டேன்-மக்களுக்கு இந்தி புரியவில்லை, என்னிடம் பணம் குறைவாக இருந்தது, பெரும்பாலும் சாப்பிட எதுவும் இல்லை. என்னிடம் இருந்த கொஞ்சமும் என் அப்பாவைக் கவனித்துக் கொள்வதற்காகவே செலவழித்தது. டெல்லியில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு அவரை பரிந்துரைக்கும்படி நான் மருத்துவர்களிடம் கோரிக்கை விடுத்தேன், ஆனால் அவர்கள் மறுத்துவிட்டனர். என் இதயம் உடைந்தது. உலகில் மனிதாபிமானம் இல்லையா என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொண்டேன். இறுதி முயற்சியாக, எனது தந்தையை டெல்லிக்கு அழைத்து வர துணிச்சலான முடிவை எடுத்தேன். நான் ₹2.5 லட்சம் கடன் வாங்கி, டாக்டர்கள், அவசர சிகிச்சை மற்றும் தேவையான அனைத்து வசதிகளுடன் கூடிய ரயில் ஆம்புலன்ஸ் முன்பதிவு செய்தேன். ஆனால், நாங்கள் நாக்பூரை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று என் தந்தையின் உடல்நிலை மோசமடைந்தது. வழியிலேயே அவர் இறந்து விட்டார்.”
