எனது கிராமத்தில், பூஜை அறையில் – எங்கள் கோசாய் கர் – கடவுள் மற்றும் தெய்வங்களின் படங்களை ஃபிரேம் செய்ததில்லை. தெய்வங்களின் நாட்காட்டிகளோ, பளிங்கு சிலைகளோ, அலங்கரிக்கப்பட்ட கோவில்களோ இல்லை. அதற்கு பதிலாக, எழுப்பப்பட்ட, உருண்டையான மண் வடிவங்கள் – பிண்டாக்கள் – அமைதியான, அலங்காரமற்ற, அவற்றின் அமைதியில் சக்திவாய்ந்தவை. சின்ன வயசுல ஒருத்தர் ஷிதாலா சிந்தாரம் போட்டிருந்ததாலதான் தெரியும். அவள் அருகில் ஒரு மசர் போன்ற வடிவிலான ஒரு அமைப்பு நின்றது, சாடின் சாதரில் கவனமாக மூடப்பட்டிருந்தது. மேலும் ஒரு மூலையில் ஒரு தனியான பிண்டா அமர்ந்து, மூடப்படாமல், கருப்பு திலா மட்டுமே குறிக்கப்பட்டிருந்தது.“சத்தமாகப் பேசாதே” என்று என் பாட்டி கிசுகிசுப்பார். “அவர் ரங்கா தாரி, அவர் எழுந்திருப்பார்.”“அவன் பேயா?” ஒருமுறை கேட்டிருந்தேன்.“ஆம்,” அவள் வெறுமனே சொன்னாள். “நாங்கள் அவரை வணங்குகிறோம்.”இந்த யோசனை சிறுவயதில் என்னை நிலைகுலையச் செய்தது. பிராமண வீட்டில் பேயா? பூஜை அறைக்குள் மஜரா? நான் மெதுவாக வெளியில் கற்றுக்கொண்டிருந்த சமயப் பிரிவுகளுக்கு இது பொருந்தவில்லை.ஆனால் கிராமங்கள் சுத்தமான வகைகளை பின்பற்றுவதில்லை.
மசார் போன்ற அமைப்பு, குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பதாக நம்பப்படும் உள்ளூர் துறவியான பீர் பாபாவுக்குச் சொந்தமானது என்று நான் பின்னர் புரிந்துகொண்டேன். கிராமப்புற இந்தியாவில் நம்பிக்கை எப்போதும் அடுக்கடுக்காக உள்ளது; பீகார் மற்றும் உத்தரபிரதேசம் போன்ற இடங்களில், இந்து இல்லங்கள் பெரும்பாலும் சூஃபி பயபக்தியின் தடயங்களை மோதல் இல்லாமல் கொண்டு செல்கின்றன. லேபிள்களை விட பாதுகாப்பு முக்கியமானது.மற்றும் ரங்கா தாரி? பயமுறுத்தும் வகையில் அவர் பேய் இல்லை. அவர் ஒரு பாதுகாவலர் ஆவி – அலைந்து திரிந்த ஆன்மா என்று என் பாட்டி கூறினார், எங்கள் முன்னோர்களால் வீட்டிற்கு கொண்டு வரப்பட்டார். கால்நடைகளையும், பயிர்களையும், நிலத்தையும் பாதுகாத்தார். துர்கா பூஜையின் போது, அம்மனுக்கு மட்டுமின்றி, அவருக்கும் பீர்பாபாவுக்கும் தனித்தனியாக பிரசாதம் வழங்கப்பட்டது. அவர்களின் களங்கள் தனித்தனியாக இருந்தன.விதிகள் இருந்தன. திருமணமான மகள்கள் ரங்கா தாரிக்கு வழங்கப்படும் பிரசாதத்தை சாப்பிடக்கூடாது. “அவர் உங்களைப் பின்தொடர்வார்” என்று என் பாட்டி என் திருமணமான புவாவை ஒருமுறை எச்சரித்தார். அவர் ஒருவரைப் பின்தொடர்ந்தால், அது சிக்கலைக் குறிக்கிறது. ரங்கா தஹரி அவரது கூறுகளில் அமைதியற்ற குடும்பங்களுக்குத் தெரிந்தவர். நம்பிக்கை எளிமையானது: அவர் இந்த நிலத்தை, இந்த பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர். அவனுடைய பாதுகாப்பும் – அவனுடைய கோபமும் – இந்த வீட்டில் இணைக்கப்பட்டிருந்தது.
ரங்கா தாரி ஒருபோதும் தீயவராகப் பேசப்படவில்லை—கணிக்க முடியாத, கிட்டத்தட்ட குறும்புக்காரராக மட்டுமே. கால்நடைகளுக்கு நோய் தாக்கினாலோ, பயிர்கள் நஷ்டம் அடைந்தாலோ, அல்லது வீட்டில் தகராறு ஏற்பட்டாலோ, பெரியவர்கள் கோசாய் காருக்குள் சென்று அதன் வெற்று பிண்டத்தின் முன் நிற்பார்கள். அவர்கள் தங்கள் கைகளை மடக்கி, “விஷயங்களைச் சரிசெய்ய” அவரிடம் கெஞ்சுவார்கள். அவர் பாதுகாவலராகவும் தொந்தரவு செய்பவராகவும் இருந்தார்-பாதுகாக்கும் திறன் கொண்டவர், தொந்தரவு செய்யக்கூடியவர்.என் பாட்டி ஒருமுறை குடும்ப வரலாற்றில் ஒரு கடினமான காலகட்டத்திலிருந்து ஒரு சம்பவத்தை விவரித்தார். ஒரு துரதிர்ஷ்டம் மற்றொன்றைப் பின்தொடர்ந்தது; எதுவும் மேம்படவில்லை. இறுதியாக, என் பெரியப்பா பூஜை அறைக்கு வெளியே வந்து, அபூர்வ கோபத்தில், பிண்டத்தை நோக்கி, “இதைச் சரிசெய்யவில்லை என்றால், ரங்கா தாரி, நான் உன்னை இந்த வீட்டை விட்டுத் துரத்துவேன்” என்று கத்தினார்.அது அவதூறு அல்ல. அது பரிச்சயம்—ஒருவருடையதாகக் கருதப்படும் ஒருவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட வகை. மேலும் விஷயங்கள் மாற ஆரம்பித்தன. பேய் சொன்னதை புரிந்துகொண்டது போல் தோன்றியது, அவர் அமைதியாக விஷயங்களை சரிசெய்யத் தொடங்கினார்.
நான் இணையத்தில் ரங்கா தாரியை தேடினேன் ஆனால் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அவர் என் பெற்றோர் குடும்பத்திற்கு பிரத்தியேகமானவர் போல் தெரிகிறது. எனது மதத்தில் எவ்வளவு மாறுபட்ட நம்பிக்கை உள்ளது என்றும், பேய்களின் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் இயல்பைப் போலல்லாமல், இழந்த ஆன்மா எப்படி நம்ப முயற்சித்தது, வீட்டில் மரியாதைக்குரிய இடத்தைக் கொடுத்து, பாதுகாக்கும் அமைப்பாக மாற்றப்பட்டது என்றும் நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்! சிறுவயதில், எங்கள் புனிதமான இடத்தில் ஒரு தெய்வம் மற்றும் பேய், பிண்டா மற்றும் மஜர் இரண்டையும் வைத்திருப்பது ஏன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. நான் வளர வளர, அது புரிய ஆரம்பித்தது. அந்த அமைதியான அறையில் நின்றது முரண்பாடு அல்ல, ஆனால் பரம்பரை – நிலம், பயம், நன்றியுணர்வு மற்றும் நினைவாற்றலால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அடுக்கு நம்பிக்கை.கோசாய் கர் மதத்தைக் காட்டவில்லை. இது வரலாற்றை சுமந்தது.
